انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
مطالعهٔ جامعه شناختی تاثیرات شرایط اجتماعی، سیاسی و فرهنگی عصر مانویان بر هنر نقاشی مانوی
5
13
102751
FA
شروین
شماس
کارشناسی ارشد پژوهش هنر، گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Journal Article
2024
11
09
مانویان با ارج نهادن بیان هنری، از هنر جهت ترویج تفکرات آیینی خویش بهره میبردند. از آنجایی که هنر میتواند بیانی از جامعۀ خویش باشد؛ در ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ، سعی بر این ﺍﺳﺖ که ﺑﺮ ﭘﺎیۀ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍز هنر و متون مانوی، با در نظر گرفتن نظریۀ بازتاب<span class="Apple-converted-space"> </span>ذیل رویکرد جامعه شناختی، به مطالعۀ آثار هنری مانوی و تأثیرات مؤلفههای<span class="Apple-converted-space"> </span>اجتماعی بر آثار و تبیین چگونگی نمود الگوهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی در نقاشی این دوره پرداخته تا ﺑﻪ تحلیلی ﺟﺎﻣﻊﺗﺮ ﺍز فرهنگ تفکرات و اوضاع سیاسی، فرهنگی و اجتماعی آن دورﺍن و جامعۀ مانوی دﺳﺖ ﻳﺎفت. هدف از تحلیل نشانگان نگارههای مانوی، رسیدن به الگوهای بازتاب جامعه، در این نگارههاست. از آنجایی که نقاشی مانوی<span class="Apple-converted-space"> </span>تأثیرگذار بر نگارگری ایرانی و اسلامی بوده است،<span class="Apple-converted-space"> </span>تبیین این الگو و شناخت آن روشنگر سیر نگارگری و عوامل مؤثر بر تحولات آن خواهد بود. این پژوهش، به شیوۀ تفسیر و تحلیل محتوایی با ماهیت کیفی به بررسی آثار مانوی، رخدادهای تاریخی و شرایط حاکم <span class="s1">بر جامعۀ مانوی پرداخته، با روش استقرایی و مطالعۀ موردی آثار، با هدف بنیادین، به تبیین الگویی از نشانگان بازتاب جامعه در آنها میپردازد. جمعآوری اطلاعات در این پژوهش<span class="Apple-converted-space"> </span>به روش کتابخانهای صورت گرفته است .در بیان نتایج این پژوهش میتوان گفت در نقاشی مانوی، نمادها و نشانگان ایدئولوژی دینی<span class="Apple-converted-space"> </span>به زیبایی تبلور یافتهاند. در برخی آثار، تقابل جامعۀ بازرگانان شهری و تودۀ فقیر با جامعۀ اشرافی - که از دین درباری برای مشروعیت خویش بهره میبردهاند- و تمایل این جامعۀ فکری به پیروی از طبقهبندی اجتماعی بر پایۀ دینداری و نیکویی، به جای ارج نهادن به طبقهبندی اجتماعی حکومتی ثروتمند؛ و به طور کلی نمودهای بازتاب تحولات این عصر پر آشوب، تقابل و جدلهای فکری<span class="Apple-converted-space"> </span>حمایتهای مالی و حکومتی و جهتگیریهای فکری<span class="Apple-converted-space"> </span>در آثارهنری تصویری مانوی مشهود است.</span>
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102751_a3e6554bdf620d67f8f10646a5c6d4fe.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
05
22
تحلیل نشانهشناسانۀ تصویری آثار نقاشیخط حسین زندهرودی و حمیدرضا قلیچخانی (بر مبنای دیدگاه رولان بارت)
14
24
102752
FA
علی
کریمی
مدرس مدعو گروه نقاشی ایرانی، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران
دلارام
کاردارطهران
دانشجوی دکتری تاریخ تطبیقی و تحلیلی هنر اسلامی، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر، تهران، ایران
Journal Article
2025
04
09
<span class="s1">با خلق آثار نقاشیخط در مکتب سقاخانه، هنرمندانی با بهرهبردن از اصول خوشنویسی بهعنوان نمادی از هنرهای سنتی و نیز برگزیدن فضای هنری نوگرا، راهی تازه را در هنر مدرن تجسمی ایران گشودند. دو نمونه از آثار نقاشیخط دورۀ معاصر، یکی آثار حسین زندهرودی و دیگری تصاویر «هو» از حمیدرضا قلیچخانی است. در این پژوهش با تحلیل نشانهشناسانه، به مفاهیم نوشتاری و تصویری، نوع خط و تکنیک بهکار رفته و<span class="Apple-converted-space"> </span>دستهبندی اشکال و نقوش موجود در آثار این دو هنرمند پی خواهیم برد. هدف از این پژوهش مطالعۀ بصری آثار حسین زندهرودی و حمیدرضا قلیچخانی است. همچنین به بررسی مفاهیم موردنظر دو هنرمند در خلق آثار و دستیابی به ساختار علمی مستحکمتر پرداخته شده که از مطالعه و دستهبندی آثار حاصل میشود و به خلق هنری آگاهانه در بین هنرمندان معاصر منجر شده است. سؤالات مطرحشده عبارتند از-۱ مفهوم نوشتار و تصویر در آثار هنرمندان مذکور از منظر نشانهشناسی تصویری چیست؟-۲ استفاده از کدام خط و تکنیک خوشنویسی در آثار این دو هنرمند کاربرد دارد؟ -۳اشکال موجود با رویکرد نشانهشناسی تصویری، در کدام دستهبندی قرار میگیرند؟ نوع این پژوهش بنیادی، کیفی و با روش توصیفی و تحلیلمحتوا و همچنین رویکرد آن نشانه شناسی است. در گردآوری دادهها از منابع کتابخانهای و مطالعۀ بصری آثار استفاده شده و چارچوب نظری آن برمبنای نشانهشناسی تصویری رولان بارت است. بررسی آثار حسین زندهرودی و حمیدرضا قلیچخانی نشان میدهد که نظامهای رمزگانی آثار، دلالتهای صریح و ضمنی دارند و در مواجۀ با دلالتهای صریح، با سطح اولیه یا بازنمودی آثار روبهرو هستیم.</span>
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102752_b67ab22c84a47bdeff82e7cb33ea8bad.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
تئاترموزه
25
33
102753
FA
هادی
انوشا
کارشناسـی ارشـد کارگردانی نمایش، گروه نمایش، دانشـکدۀ هنرهای نمایشـی و موسـیقی ، دانشـکدگان هنرهای زیبا، دانشـگاه تهران،
تهـران، ایران.
رحمت
امینی
دانشیار گروه نمایش، دانشکدۀ هنرهای نمایشی و موسیقی ، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
Journal Article
2024
12
16
<span class="s1">«تئاترمیراث» یا «تئاترموزه» یکی از شاخههای نمایشهای کاربردی در هنرهای نمایشی است که ویژگی اصلی آن، انتقال مفاهیم آموزشی و اطلاعات فرهنگی از طریق رسانۀ تئاتر است. کشور ایران، با تمدنی چند هزار ساله، از سرزمینهای برخوردار از جاذبههای تاریخی، باستانی و موزههای متنوع فرهنگی در سراسر اقلیم تمدنی خود بهشمار میآید. تئاترمیراث بهعنوان رسانهای کاربردی، با بهرهگیری از شیوههای اجرایی و نمایشی، میتواند یکی از مؤثرترین ابزارهای ارتباطی برای بازدیدکنندگان موزهها و اماکن تاریخی و باستانی باشد؛ ابزاری برای دریافت و تجربۀ آموزههای تاریخی، سیاسی، مذهبی و اجتماعی تمدن ایران. ظرفیتهای هنرهای نمایشی و اجرای زنده در محیطهای موزهای، امکان گسترش آموزش، ارتقای سطح فرهنگ عمومی تاریخی و تمدنی، و نیز ایجاد تجربهای تلفیقی از یادگیری و سرگرمی را برای مخاطبان فراهم میکند. هدف این پژوهش، شناسایی ظرفیتها و قابلیتهای بالقوۀ تئاترمیراث بهعنوان رسانهای آموزشی و ارتباطی، در مقایسه با سایر رسانههای آموزشی است. در این راستا، کارکرد تئاترموزه نه صرفاً بهمثابه نمایشی در حیطۀ درام، تجارت یا سرگرمی، بلکه بهعنوان ابزاری کاربردی برای آموزش و آگاهیبخشی در کانون توجه قرار دارد. مزیت استفاده از مکانهای غیرمتعارف و بناهای میراث فرهنگی در اجرای نمایشهای مکانمحور، و بهرهگیری از رسانۀ موزه-تئاتر برای انتقال آموزههای موزهای به مخاطبان، از دیگر مباحث مورد توجه در این نوشتار است. این مقاله با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایۀ مطالعات کتابخانهای و منابع الکترونیکی، در پی پاسخ به این پرسش است که آیا رسانۀ تئاتر و عناصر دراماتیک نمایشی، در قالب تئاترموزه، میتوانند بهعنوان ابزاری مؤثر برای ارتباط، آموزش و تجربهسازی در فضاهای فرهنگی و تمدنی ایران به کار گرفته شوند؟</span>
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102753_8cdf9e9c3dadc9281ce33a78e07ca348.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
دیجیتالِ پنهان - یانای تویستر
34
42
102754
FA
معین
بهرامی
کارشناسی ارشد عکاسی، گروه هنرهای تصویری، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Journal Article
2025
05
14
چه ارتباطات معناداری میتوان بین تاریخ عکاسی و شرایط رسانهای امروز ترسیم کرد؟ آیا این ارتباطات باید صرفاً بر شیوههای گفتمانی مانند «آنالوگ» و «دیجیتال» استوار باشند؟ و آیا این شیوهها، همراه با فناوریهای مرتبطشان، همواره باید به شکل متقابل منحصربهفرد در نظر گرفته شوند؟ تمایزهای مبتنی بر [نظریۀ] «حاصل جمع صفر» که در نوشتههای کلاسیک عکاسی به کار رفتهاند، مانع از آن میشوند که بتوانیم سایر شکلهای رسانه و هنر را که همزمان با ظهور عکاسی یا از دل آن پدید آمدهاند، به درستی نظریهپردازی کنیم. در مقابل، یک پژوهش «پسا-پسا-عکاسانه» که به درستی تعریف شده باشد، باید شبکههای دیگری را برای فرهنگهای کارکردی و زمینههای تولید خود جستوجو کند. این مقاله تعاریفی جایگزین از عکاسی بهعنوان پیشنمونهای از هنر رسانهای ارائه میدهد. چنین تعاریفی دیگر ارزش والاتری برای خلق تصاویرِ منفرد قائل نیستند بلکه به جای آن، به واکاوی و دگرگونی انتقادی بسترهای نظری و فناورانۀ گستردهتری میپردازند که تصاویر در آنها خلق میشوند؛ خواه این بسترها الکترونیکی، دیجیتال، تعاملی یا شبکهای باشند.
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102754_f9037b4da11253ac69d88fdb6be7af00.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
رسانههای معاصر: بین تبادل دانش و انتقال تجربیات هنر تجسمی - سمیر فاروق حسنین عفیفی
43
53
102755
FA
طاها
صنیع زاده
دانشـجوی دکتری تخصصی تاریخ تطبیقی و تحلیلی هنر اسلامی، گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Journal Article
2025
02
22
بدون تردید مهمترین ویژگی عصر پسافناوری در حوزه ارتباطات، علاوه بر حذف محدودیتهای فیزیکی، کاستن از نیاز به زمان و مکان است. امری که سبب ایجاد یک انقلاب اطلاعاتی بیپایان شدهاست. افزایش ژرفای سوادِ فرهنگی در مخاطب آثار هنر تجسمی دیگر تنها به تقویت تجربه از طریق دانشاندوزی محدود نمیشود؛ بلکه تعامل مستقیم و ارتباط با جامعه هنری به واسطه استفاده از رسانههای معاصر، نقش فعالی در ساحت آفرینش و گسترش هنر تجسمی (در شاخههای هنری متنوع) ایفا میکند. هرچه دانش مخاطب درباره تاریخ هنر، سبکها، روشها و تکنیکهای مختلف آن افزونتر باشد، فرهنگ او عمیقتر شده و تجربهاش افزایش مییابد و این امر به او توانایی رسیدن به مراحل بالاتر در حوزه درک و تحلیل هنری را میدهد. به این ترتیب، زمانی که فرآیندهای فنی و ذهنی را که هنرمند در هنگام خلق اثر هنری خود طی میکند، بهواسطه رسانه ثبت (و به مخاطبان منتقل) میشود، رسانه میتواند دانش را به چیزی ملموس (برای مخاطبان) تبدیل کند. این امر به رشد درک هنری و ارتقای آگاهی زیباییشناختی فرد و جامعه کمک میکند. این پژوهش به دنبال تبیین چگونگی بهرهگیری از رسانههای معاصر به عنوان پایگاه دانشی مهم در هزاره سوم، در گسترش و انتقال تجربیات هنر تجسمی محلی و جهانی است. همچنین در پی تشریح امکاناتی است که رسانهها از طریق این ارتباط هنری بیپایان برای توسعه برنامههای درک و تحلیل هنری ارائه میدهند؛ موضوعی که بهواسطه فرآیند ارتباط متقابل بین عموم مخاطبان هنر -بهویژه دانشجویان هنر تجسمی - و فعالیتهای هنری متنوعی که در بستر اینترنت برگزار میشود ممکن شده است.
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102755_e64cd6ef5b59987133402558ba4c9bb2.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
سنجش اومانیسم: تبادلات عکاسیِ مستندِ معاصر - مارک دردن
54
66
102756
FA
علی
نجاتبخش
دانشجوی کارشناسی ارشد عکاسی، گروه هنرهای تصویری، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Journal Article
2025
05
01
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102756_b890196e9bb7dde05d5fe80f23ceb657.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
فتورئالیسم درمقابل عکاسی: تصویرساختههای هوشمصنوعی در عصر فریب اطلاعاتی بصری - لیو هاسکن
67
81
102757
FA
بارین
هدایت وزیری
دانشجوی کارشناسی شهرسازی، دانشکده شهرسازی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
Journal Article
2025
04
13
در بهار ۲۰۲۳، ما شاهد جهشی بزرگ در افزایش دسترسی عموم مردم به تصاویر خلق شده توسط هوش مصنوعی بودهایم. خبرساز شدن این تحول از تصاویر پاپ فرانسیس در ژاکت بلند مد روزش یا موتورسواری وی در خیابانی شلوغ، آغاز شد. جنجال مشابهی نیز دربارهٔ تصویرهای ساختهٔ هوشمصنوعی از نحوه واکنش خبرگزاریها به دستگیری قریب الوقوع رئیس جمهور اسبق، دونالد ترامپ، شکل گرفت. سازمان عفو بینالملل از تصاویر هوشمصنوعی استفاده کرد تا دومین سالگرد خشونت پلیس علیه معترضان در کلمبیا را خاطرنشان کند. بوریس الداگسن نیز جایزه بهترین عکس خلاقانه را از سوی رقابت جهانی عکاسی سونی، نپذیرفت و اعلام کرد که اثر او با هوشمصنوعی ساخته شده است. طولی نکشید که مردم واکنش های انتقادی نشان دادند. استفاده از هوشمصنوعی برای تولید تصاویر، با عنوانهای تندی مانند جعلی، فریبنده، اخبار ساختگی و تهدیدی برای اعتبار عکاسی خطاب شد. این مقاله با هدف مداخله در این بحث بحرانزا، سه گام تحلیلی ارائه میدهد: اولا، ما به مفهومی برای فتورئالیسم نیازمندیم که آن را از عکاسی تمیز دهد. دوما، ما به وجه تمایزی مفهومی برای دو کارکرد بنیادین عکاسی نیاز داریم: تصویرکردن و تشخیصدادن. علاوه بر این تمایز ابتدایی بین کارکردهای یک تصویر، این مقاله، گام سومی را جهت معرفی مفهوم ژانر کارکردگرایانه ارائه میدهد. توسط این رویکرد بینارشتهای نسبت به فتورئالیسم، عکاسی و ژانر، این سه شاخص تحلیلی، ارائه شده و مرحله به مرحله بررسی میشوند تا با تحلیل مثالهایی انضمامی و متاخر از تصاویری که در جامعه امروز با هوشمصنوعی تولید شده یا بهبود یافتهاند، محل بحث واقع شوند. امروزه مباحثهٔ همگانی بحرانزا دربارهٔ تصاویر هوش مصنوعی در خدمت دموکراسی، هنر، ژورنالیسم و حتی عکاسی نیست. هدف مقالهٔ حاضر این است که با ارائه ابزاری ساده و همزمان تحلیلی و کاربردی، در مباحثات مربوط به ارتباط میان عکاسی و فناوریهای تصویری عصر حاضر و آینده، مشارکت کند.
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102757_827b55a75c50d37034f92282229958bf.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
هنر، آینهای برای رصد هویت: گفتوگوی جهانبخش امیربیگی با زهرا حبیبی خسروشاهی
82
86
102758
FA
جهانبخش
امیربیگی
دانشجوی دکتری تخصصی هنرهای تجسمی، گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Journal Article
2025
04
25
زهرا حبیبی خسروشاهی از هنرمندان معاصر است که در آثارش مرز میان فرم و مفهوم، بدن و ذهن، روایت و سکوت را با استفاده از آثار هنری بازیمآبانه به چالش میکشد. نمایشگاه اخیر او، مجموعهای از حجم، چاپ و ویدیو بود که در فضایی میان بازی و بازنمایی، نگاهی رادیکال به هویت، بدن، تکرار و نظارت داشت. در این گفتوگو، از خلال چند قطعه کلیدی از نمایشگاه او، وارد فضای ذهنیاش شدیم تا نگاهی عمیقتر به دغدغههای پنهان و پیدای این هنرمند داشته باشیم.
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102758_dbe496033178b78d521fb28a6f7604bf.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
ماده به مثابۀ رسانه: بررسی تحولی اساسی در کارکرد ماده (چگونه ماده جزئی از درونمایۀ اثر هنری شد؟)
87
91
102759
FA
سحر
عطایی
کارشناسی مجسمهسازی، گروه نقاشی و مجسمه سازی، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
Journal Article
2025
02
03
مجسمهسازی، بهعنوان رسانهای که بیشترین جسمیّت را دارد و فضای حقیقی را اشغال میکند، شاید نمایندۀ شدیدترین تحولات هنر در سدۀ بیستم باشد. در طول تاریخ، مجسمه نه تنها ابژۀ دیدن، که ابژۀ لمس کردن هم بوده است و از این لحاظ به طبیعت نزدیکتر محسوب میشود. امروزه دیگر مجسمه را از یک حجم اولیه نمیتراشند؛ بلکه بنا میکنند، جفتوجور <span class="s1"></span>میکنند و با مواد و روشهای جدید سامان میدهند. در این جستار، به ترتیب تاریخی بررسی میشود که چطور هویت ماده به <span class="s2">هویت</span> رسانۀ<sup></sup> مجسمه گره خورد و چه روندی باعث شد ماده مهمتر و مهمتر شود تا امروز که نوع مادهای که هنرمند انتخاب میکند تبدیل به بخشی از درونمایۀ اثر میشود؛ گویی در این مورد، هدف وسیله را توجیه میکند. در یک جهش سریع از اواخر قرن نوزدهم تا به امروز، سنگ، فلز و چوب که صرفاً برای رسیدن به فرم به کار میرفت، با تقریباً هر مادۀ دیگری جایگزین شده است. هر مادهای که وجود خارجی دارد میتواند وارد اثر هنری شود؛ حتی موادی که ماندگار نیستند. ماده، میتواند تاریخ، بار معنایی و حافظهای را که در خود حمل میکند به اثر منضم کند یا حتی خودش درونمایۀ آن اثر شود.
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102759_0869b9d37b43a71c56c6bb4593ab6357.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
05
22
نقد پسااستعماری تصاویر تولید شده توسط هوش مصنوعی بهمثابه رسانه (مطالعۀ موردی: استیبل دیفیوژن نسخۀ SDXL)
92
98
102760
FA
سید علی
ایجادی
دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهش هنر، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران.
Journal Article
2025
02
02
در جهان دیجیتالی امروز، تولید تصویر دیگر به دست نقاشان و عکاسان محدود نمیشود، بلکه هوش مصنوعی نیز به تولیدکنندهۀ معنا و تصویر تبدیل شده است. اما این تولید تصویر، نه امری بیطرف، بلکه ادامۀ یک گفتمان تاریخی و سلطهمحور است. مدلهای تولید تصویر، اغلب با مجموعه دادههایی آموزش دیدهاند که به شدت از هژمونی فرهنگی غرب تأثیر گرفتهاند. نتیجۀ این امر، بازتولید تصویری از دیگری است که نه بر اساس خودآگاهی و تنوع فرهنگی، بلکه بر پایۀ ادراک غربی از شرق و جهان شکل گرفته است. از سال 2022 تا به امروز، هوش مصنوعیهای تولید تصویر از متن، تکنولوژی صنعت تصویرسازی و جهان را دگرگون کردهاند. هوش مصنوعیهای تصویرساز براساس دادههای رسانهای و اینترنتی تغذیه شدهاند؛ تصویری که هوش مصنوعی میسازد، بیش از آنکه بازتاب واقعیت باشد پژواکی از تاریخ بصری سلطه و قدرت است. این ابزارها، با کمترین موانع دسترسی امکان تولید تصویر را فراهم آوردهاند.تصاویری که نه خنثی هستند، نه تصادفی. <span class="s1">این تکنولوژی، به دادههای تاریخی<span class="Apple-converted-space"> </span>فره</span><span class="s2">نگی و اجتماعیای متکی است که خود محصول گفتمانهای سلطه و استعمار هستند. اکنون دیگر<span class="Apple-converted-space"> </span>مسئله این نیست که هوش مصنوعی تولید تصویر میکند؛ بلکه چگونه تصویری تولید میکند؟ به نفع چه روایتهایی؟ به زیان چه فرهنگها، چهرهها و هویتهایی؟ چگونه هوش مصنوعی، حتی در مدرنترین شکل خود، همچنان در بازتولید الگوهای کهنۀ قدرت و بازنمایی گرفتار است؟</span>
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102760_e55ca804e8639649ddc02ec042a3dedc.pdf
انجمن علمی مطالعات عالی هنر دانشگاه تهران
مطالعات هنرهای زیبا
5
11
2025
06
10
نقد کتاب «عکاسی معاصر ایران: تحول نگاه عکاسانه به واقعیت از 1357تا 1390»
99
114
102761
FA
سودابه
شایگان
دانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر، تهران، ایران.
Journal Article
2025
02
24
کتاب عکاسی معاصر ایران: تحول نگاه عکاسانه به واقعیت نوشتۀ آرام محمدی که ماحصل رسالۀ دورۀ دکتری ایشان در رشتۀ پژوهش هنر بوده است در سال 1401 یعنی کمتر از دو سال پس از دفاع ایشان از رساله، توسط انتشارات آبان در قطع رقعی و در 214 صفحه به چاپ رسیده است و شامل 154 تصویر است. از دیدگاه نگارنده، انتشار این کتاب یکی از رویدادهای بسیار مهم سالهای اخیر عکاسی معاصر بوده است چرا که باب نقد و تحلیل به شکل مکتوب را گشوده است. اما سودمندیِ بیشترِ هر اثر پژوهشی و تحلیلی در گروی آن است که با موارد نقض و نقد روبرو شود تا چشماندازی وسیعتر حاصل شود. در این متن ضمن اشاراتی به فرم و انسجام متن به ارزیابی اهدافِ مورد نظر محمدی در این کتاب و میزان موفقیت ایشان در دستیابی به آنها پرداخته خواهد شد. با توجه به قالبِ پژوهشیِ این اثر، بررسیِ نقاطِ ضعف ناشی از عدم تعریف واقعیت و فقدان چارچوب نظری و در ادامه سنجش استدلالهای ایشان برای رسیدن به نتیجۀ مورد نظرشان نیز مورد توجه خواهند بود.
https://artstudiessj.ut.ac.ir/article_102761_13af8183d22fbe5ec0079c2e803bcb71.pdf